Zwanger met hyperemesis: zo ziet mijn dag eruit

Ik begin met een bekentenis die waarschijnlijk niet zal verbazen: ik ben niet graag zwanger. Het liefst van al zou ik willen dat deze negen maanden zo snel mogelijk voorbij zijn.

Om ons dotje in mijn armen te houden, maar ook, en vooral, om mij niet meer elke dag zo ziek als een hond te voelen.

Ik heb hyperemesis gravidarum. Dat is een zwangerschapsaandoening waarbij je overmatig hormonen aanmaakt waardoor je constant misselijk bent, veel moet braken en extreem vermoeid bent. Ik werd hiervoor al 3 keer opgenomen in het ziekenhuis. Met uitdrogingsverschijnselen moest ik aan een baxter. Mijn vochtpeil werd bijgehouden. Ik viel 5 kilogram af.

Ondertussen ben ik alweer 3 weken thuis sinds mijn laatste opname. Maar nog elke ochtend hang ik boven de pot.

Mijn verdere dagritme? Ik eet 3 beschuitjes en ga op de zetel liggen wachten tot die verteerd zijn. Doe ik dat niet, dan mag ik weer naar het toilet spurten. Daarna ontbijt ik een tweede keer en, je raadt het, rust ik nog wat. Zo rond 11 uur heb ik voldoende energie om me te wassen en middageten te maken. Na de lunch? Alweer een uurtje op de bank. Af en toe lees ik wat, maar niet te veel, want ook daar word ik misselijk van.

Heb ik een goede dag, dan kan ik in de namiddag een wandelingetje maken, een beetje werken of iets in het huishouden doen. Maar het is kiezen: én wandelen én een huishoudelijk klusje én mails beantwoorden, dat is teveel van het goede.

Probeer ik die grens te verleggen, dan word ik weer onzacht met mijn neus op de feiten gedrukt.

Rond half 6 ga ik de Zoon halen, die wordt opgevangen door zijn fantastische meter. Ik zou niet weten wat we zonder haar of onze andere familieleden zouden doen. Ze helpen ons elke dag door deze moeilijke periode heen.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik hen ben.

’s Avonds eet ik nog een boterham en als ik een goeie dag heb probeer ik de Zoon in bad en bed te steken. Op slechte dagen (meestal dus) zorgt het Lief voor de Zoon. Hij is niet minder dan een held, zo goed hij dat doet.

Daarna kruip ik zelf ook onder de wol, zo rond 8 uur. Sinds ik zwanger ben heb ik zo’n 12 tot 14 uur slaap per dag / nacht nodig.

Ik vind het heel frustrerend dat ik zo weinig kan. Ik weet niet wat ik het moeilijkste vind: mijn depressie overwinnen, of dit.

Tijdens mijn depressie had ik tenminste het gevoel dat ik iets kon doen om me beter te voelen.

Met hyperemesis kan ik niet anders dan ondergaan. Luisteren naar mijn lichaam. Mijn grenzen vooral niet proberen verleggen.

Gelukkig is er mindfulness. Dat is zowat mijn constante houvast dezer dagen. Met een milde, niet oordelende blik mijn lichaam, gedachten en gevoelens leren observeren en aanvoelen zonder in te grijpen. De app Headspace helpt me hierbij.

Ik ben nu 16 weken in verwachting. Nog 24 te gaan…

Hoe beleef(de) jij jouw zwangerschap? Was het een walk in the park of toch vooral lastig? Deel het in de comments hieronder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s