Een donderwolk met een lichtroze randje (2)

Vorige week kon je al lezen dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Ten gevolge van hyperemesis gravidarum. Ja, dat wat Kate Middleton ook had.

Ik had te lang mijn grenzen overtreden. Had mijn noden te lang genegeerd. Mezelf verwaarloosd. Daarom hield ik zo angstvallig aan mijn planning vast, dat er geen ruimte was voor flexibiliteit of aanpassingen. Laat staan dat er ruimte in mijn hoofd was voor een nieuwe mini-me. Want ondanks de baxter in mijn arm, mijn donkere kamer en geweigerd bezoek hield ik na drie dagen opname nog steeds geen voedsel binnen.

Tot ik op de rode knop duw om een extra kussen te vragen, en er een jonge vrouw in blauw uniform de deur opent. Ze steekt het kussen onder mijn hoofd en vraagt met licht Hollandse tongval hoe het met me gaat. Ze vraagt het met een typerende Nederlandse openheid waar ik zo van hou. Deze vrouw is oprecht geïnteresseerd. Ik vertel haar over mijn depressie, over mijn angst om opnieuw mijn werk te verliezen omwille van ziekte en over de donkere gedachtenwolk boven mijn hoofd.

De vrouw geeft me geen raad. Onderbreekt me niet. Ze luistert. Laat me vertellen. Vraagt hoe het echt met me gaat. En of ik misschien met iemand wil praten.

Dat wil ik. Ze stuurt een psycholoog gespecialiseerd in pre- en postnatale thematieken naar mijn kamer. Ik praat anderhalf uur met haar. Doe opnieuw heel mijn verhaal. Het lijkt alsof ik alles al zo vaak verteld heb. Aan mijn huisarts, aan mijn psycholoog, aan mijn Lief, aan mijn beste vrienden.

En toch zijn het die negentig minuten die het tij doen keren. Want door heel mijn verhaal opnieuw te vertellen, vallen de puzzelstukken in elkaar. Lijkt het alsof ik voor de eerste keer een écht overzicht heb van wat er de afgelopen tien jaar met me aan de hand was.

Ik braak nog één keer, en kan dan eindelijk opkijken. Naar de donderwolk boven mijn hoofd. Ze is pikzwart en neemt heel de kamer in. Maar, door ze gewoon al te observeren, zonder er bang voor te worden, lijkt ze al te krimpen. Wordt ze een tintje lichter grijs. Ik laat ze toe. Probeer haar niet meer krampachtig te negeren.

Ze mag er zijn, mijn donkere gedachtenwolk. Net daardoor krimpt ze uiteindelijk tot een klein wit schapenwolkje dat luchtig boven mijn bed zweeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s