Stip

Daar dient de nacht zich weer aan. Wanhopig. Onvermijdelijk. Vastberaden. Besluiteloos. Existentiële twijfel. Ons leven, gebaseerd op toeval. Zelfs niet gebaseerd. Ik, een stip in de oneindigheid. Neen. Want zo’n stip is het eerste wat je opvalt, al starend in de verte. Ik, een schaduw in een schaduw. Een mier tussen de mieren. Met een helwitte zwartheid dreigend boven onze hoofden. Hoofden? Tentakeltjes, die wij uitspreiden in de hoop een glimp op te vangen. Een glimp van. Dat scherpe licht als een pijnlijke herinnering dat je niet onzichtbaar bent. Niet? En die eindeloosheid dan? Die schaduw? Onbestaandheid, overduidelijk in banaliteit. Een lach stokt. Dat plotse besef weer. Allesomvattende zinloosheid. En altijd opnieuw vergeten. Vergeten, nooit vergeven. Afstoten uit zelfbehoud.

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s