Horen, zien en voelen

Ik heb nogal de neiging om “in mijn hoofd” te kruipen. Dat heb ik mezelf aangeleerd, want de enige manier om als hoogsensitieve introvert te overleven in een bedrijvige kantoorruimte, rumoerig klaslokaal of open leefruimte is door in mijn eigen bubbel te kruipen.

Een bubbel waarin alleen ik en mijn taak voorhanden bestaan, gaande van een tekst schrijven, een brochure vormgeven, een boek lezen, een avondmaal bereiden of een film kijken.

Er mag een bom ontploffen, ik heb niks gemerkt.

Maar hoe comfortabel mijn bubbel ook is, af en toe moet ik eruit. Om voeling met mijn omgeving en de mensen rondom mij te behouden.

De beste manier om “uit mijn hoofd” te komen? Mijn zintuigen gebruiken. Daarom ga ik wandelen tijdens mijn lunchpauze. Het tsjirpen van de vogels, ruisen van het riet, kabbelen van het water, de koude van de lucht brengen mij terug naar het hier en nu.

Daarom brei ik tijdens mijn lunchpauze. De handeling van draad over priem, de zachtheid van mohair tussen mijn vingers brengt me terug in evenwicht.

Daarom ga ik soms een eindje rijden, om mij een paar straten verder te parkeren om te mediteren. Tien minuten is al genoeg. Tien minuten alleen maar ademen en de gedachten laten komen en gaan. Dat klinkt simpeler dan het is. Je zou ervan versteld staan hoeveel gedachten er door mijn hoofd razen tijdens die luttele tien minuten.

Kruip jij soms ook in je bubbel? En hoe geraak je er terug uit? Deel gerust je tips hieronder of in een persoonlijk bericht.

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s