Afdaling

“Schrijf je soms over het moederschap?”, vroeg een oude schoolvriendin me. “Nee”, bekende ik.

Ze bleef nazinderen, haar vraag. “Ik schrijf er niet over, want ik leef op een roze wolk“, dacht ik. Maar ze bleef zinderen. Ze krabde en pietste en ik kreeg er zoveel jeuk van dat ik er horendol van werd.

Want stilaan begin ik van die roze wolk af te dalen. Neen, er zijn geen donkere wolken op komst. Maar ik moet met mijn voeten terug op aarde belanden. En ik ben bang voor de landing.

Dat die te hard gaat zijn, en te snel. Dat ik ga crashen.

Enerzijds ben ik bang voor de ratrace, de rush, de haast. Wanneer ik straks weer ga werken. Anderzijds hunker ik ernaar opnieuw mijn vleugels uit te slaan en met de stroming mee te zweven.

Want ja, af en toe heb ik wel eens een gestolen moment voor mezelf. Dan lukt het me om wat pagina’s in mijn veel te dikke boek te lezen of wat priemen te breien. Maar toch wordt mijn leven gedomineerd door de zorg voor anderen.

Dat is normaal, dat is oké, maar soms mis ik mezelf.

Dan schiet ik in een kramp en moet ik schrijven. Snel snel een tekst fabriceren, op mijn smartphone uittokkelen. Woorden de wereld inschieten. Het is mijn manier om orde in de chaos te vinden. Om te verwerken.

Alleen zo vind ik mezelf terug.

Schrijf ik soms over het moederschap? Misschien nog niet meteen. Maar het komt nog wel. Wanneer ik nog eens in een kramp schiet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s